Genieten in de heuvels(Online Fietsvertellingen) by Theo Roos - Your Blogging

Vandaag is mijn tweede dag in Limburg. Als ik wakker wordt ziet het er buiten grijs uit en naar buiten kijkend zie ik dat het geregend heeft. In tegenstelling tot gisteren zie ik ook dat het waait. Dat kon best wel eens een lekkere dag worden. Ik ontbijt op mijn gemak en ga dan even de stad in voor wat boodschappen. Zo koop ik bijvoorbeeld O2 Life, water met een smaakje met extra zuurstof. Misschien net dat beetje extra dat ik vandaag nodig heb.

Voor ik op de fiets stap drink ik nog een kop koffie bij Hotel bergrust halverwege de Bemeler Berg. Terwijl ik aan de koffie zit zie ik heel wat fietsers omhoog komen. De ene soepeltjes, de andere zichtbaar vechtend tegen de zwaartekracht. Na de koffie rijd ik naar beneden en zet mijn auto op dezelfde plek als gisteren en kleed mij om. Ik voel mijn benen wel, dus ik twijfel over hoe het zal gaan vandaag. Maar als ik eenmaal op het zadel zit en mijn benen het werk laat doen voelt het beter dan dat ik had verwacht. Voor mijn gevoel glijd ik soepeltjes de Bemeler Berg op, voor de neutrale toeschouwer zal het zichtbaar vechtend tegen de zwaartekracht lijken.
Mijn derailleur ratelt, mijn kleinste verzet is niet voor te zetten en als ik na een tijdje ook nog nauwelijks naar mijn grote blad kan, maak ik een kleine aanpassing in mijn route om in Gulpen langs een fietsenwinkel te gaan. Maar eerst nog een stukje omhoog.

 


Vandaag is een wonderlijke dag, want langzaam loop ik in op een voorganger. Als ik inhaal duikt deze in mijn wiel en zodra het wat vlakker is, zegt hij me dat ook Froome soms moet worden teruggebracht. Nu gaat het wat ver om deze fietser met Froome te vergelijken, maar tegelijkertijd weet ik dat ik niet zo heel vaak anderen heuvelop op sleeptouw neem. Meestal word ik op sleeptouw genomen, waarbij het touwtje vrijwel altijd breekt. Dit is best een goed gevoel. Daar wil ik meer van. Even later laat de fietser mijn wiel los en fiets ik door richting Gulpen. Op de N278  begint een afdaling die tot diep in Gulpen duurt. Ik fiets door het dorp en meer even later aan bij fietsenwinkel Jef Abels. De website is uitnodigend en laat weten dat je kunt wachten op je fietsreparatie bij een kopje koffie, maar in eerste instantie zegt de man van de werkplaats dat hij mij niet mag helpen. Gelukkig is de tekst van de website ook voor deze fietsenwinkel belangrijk en hangt mijn fiets even later in de beugels en wordt mijn versnelling  afgesteld. Ik kan weer op weg.

Via de Bergweg, met een klein, maar venijnig puistje rijd ik naar Wahlwiller. Daar komt weer wat serieus klimwerk om de hoek kijken. De Kruisberg, slechts 700 meter, maar gemiddeld 7,8% met een maximum van 12,2% is een kuitenbijter. Maar ik fiets naar boven in mijn eigen tempo zonder over de limiet te gaan. Ik ga me steeds beter voelen. Ik daal het dorp Eys in en weet dat ik niet zover van de voet van de Eyserbosweg ben.

 

Aan het einde van het dorp draai ik naar rechts en gelijk gaat de weg omhoog. Ik probeer mijn ritme te vinden, want ik weet dat de weg steeds steiler wordt. Vlak voor het steilste gedeelte wordt ik ingehaald en stop ik even om mijn blijde ik op de foto te zetten. Als ik de foto later bekijk, valt het me op, hoe relaxed ik eruit zie, en dat terwijl ik midden in de klim ben.

 

En dan lekker in de afdaling richting Wijlre en vervolgens de rijksweg richting Schin op Geul. Hier merk ik voor het eerst dat er vandaag een Zuid-Hollands aandoende wind opgestoken is, wat naast de beklimmingen een extra handicap is voor vandaag. Inmiddels is het lunchtijd en besluit ik te stoppen bij The Sjinn (www.thesjinn.nl), waarvan het vanaf de weg net zichtbaar is dat hier een terras aan de Geul is. Ik rijd het terras op, zet mijn fiets neer en ga zitten. Ik zit heerlijk relaxed, uitkijkend over het water en uit de wind. Ik drink een Fritz Cola en moet even wennen aan de smaak. Volgens eigenaar Toine is Fritz in Duitsland groter dan Coca Cola, maar voor mij hoeft het niet zo. Als ik mijn drankjes en mijn tosti afreken vraagt Toine of mijn bidons gevuld moeten worden. Het is hier dus een fietsvriendelijke bedoening. Dat blijkt ook als de eigenaar mij vertelt dat zij een fietsarrangement aanbieden. In de ochtend aankomen, koffie en vlaai, fietsen en bij terugkomst douchen, sauna, soep, brood en een drankje. Ik weet wat de volgende keer mijn startpunt wordt.

 

En dan de uitdaging van de dag. De Keutenberg. Gezien mijn afnemende klimcapaciteiten ben ik nieuwsgierig naar hoe het klimmetje mij zal vergaan en ik stel mezelf niet teleur want ik kom fietsend boven. Natuurlijk gaat het niet snel, maar wel zonder benen aan de grond en dat terwijl de verkeersborden hier aangeven dat de helling 22% is.

 

De klim is vooral in het begin supersteil, waarna de weg afvlakt naar een procent of acht. En daar voel ik opeens ook weer de wind die als extra handicap moet worden overwonnen. Bovenop draai ik direct linksaf de Dode Man af. Ik wordt even lastig gevallen door een auto die niet doorrijdt, maar krijg genoeg ruimte om deze te passeren. En dan mag ik mijn fiets laten gaan. Het is hier steil en vrij kort, zodat het verstandig is, en dat ben ik natuurlijk, om de handen bij de rem te houden. Ondanks dat behaal ik in deze afdaling de hoogste snelheid van deze twee dagen, ver boven de zestig.

Ik draai Wijlre weer in, rijd even verkeerd en mag dan weer stevig omhoog richting Elkenrade. De Rensberg is best pittig. Ruim 2 km lang met een maximum van 9.8%. Uit gemiddelde van 4,8% zie je dat de klim lang niet overal echt steil zal zijn. In feite ligt er zelfs een klein knikje naar beneden halverwege de klim. Na een korte afdaling is de Fromberg (Oost) aan de beurt. Deze klim is 1200 meter lang (gemiddeld 3,8%, maximaal 6,7%). En de top ervan is niet echt het hoogste punt want de weg stijgt nog bijna 4 kilometer door met gemiddeld 1,5%. En met tegenwind voelt dat aan als serieus vals plat.

 

Via de Midweg (gemiddeld 3,8%, maximaal 8,2%, 970 meter ) en de Koulenberg (gemiddeld 4,3%, maximaal 8,4%, 1240 meter) rijd ik steeds verder richting Valkenburg. En aanrijden op dit wielerstadje bij uitstek is altijd een prachtig gezicht en ondanks de straffe tegenwind geniet ik van het zicht op Valkenburg, waar ik de Cauberg als het ware van ver zie liggen.

 

Ik draai in het stadje wat rond en vlak voor de Cauberg neem ik bij Au Soleil (www.au-soleil.nl)  mijn tweede stop van de dag. Als de uitbater ziet dat ik wat problemen heb een plek voor mijn fiets te vinden zegt hij dat ik de fiets gewoon binnen mag zetten. Hoe aardig en hoe service gericht. Ik neem hier mijn tweede tosti van de dag en geniet van een huisgemaakte smoothie aardbeien met ananas. En dat alles met het zicht op de laatste klim van betekenis van deze twee dagen. Ik zit heerlijk op mijn gemak en geniet met volle teugen van dit dagje fietsen.

 

De Cauberg (1410 meter, gemiddeld 6,5% en maximaal 10,2%) wordt ook zonder al te veel moeite bedwongen. En vanaf de top daal ik met tegenwind langzaam af naar Berg en Terblijt. Daar denk ik verstandig te zijn en een onooglijke weg te negeren hoewel mijn MIO mij dat aanraadt, maar als ik even later een op het oog wat betere weg oprijd verandert die even later in een paadje langs een bos en even later door het bos. Desastreus voor mijn gemiddelde.

Als ik eenmaal weer vaste weg onder mij heb laat ik me naar huis begeleiden door mijn MIO. Na een heerlijke tocht, waar ik mij echt een relaxte wielertoerist heb gevoeld kom ik weer bij mijn auto aan. Ik kleed mij om, laad mijn fiets in en rijd rustig terug naar huis. Op naar het volgende avontuur.

Een korte video-impressie




Nog geen reacties
Klik hier om een reactie te plaatsen

Routegegevens

Bemelen Gasthuis Wolfshuis IJzeren Sibbe Scheulder Gulpen Partij Wahlwiller Overeys Eys Wijlre Schin op Geul Stokhem Wijlre Elkenrade Comont Ubachsberg Winthagen Termoors Ransdaal Walem. Valkenburg Berg en Terblijt Meerssen Amby Maastricht Bemelen