Hellingenroute(Online Fietsvertellingen) by Theo Roos - Your Blogging

 Om acht uur zit ik aan het ontbijt in het hotel. Ik eet stevig, want ik heb een behoorlijke tocht voor de boeg, namelijk de hellingenroute. Deze tocht start vanuit Heuvelland en voert over delen van het parkoers van Gent-Wevelgem, de voorjaarsklassieker. Ik zal met een groep meerijden. Ik ben benieuwd.

Ik meld me bij de start en wordt uiterst vriendelijk ontvangen en voorzien van een polsbandje voor de nodige versnaperingen onderweg. Ik ga naar buiten en wacht op de start die al snel wordt aangekondigd. ik voeg me bij de groep, waar ik mee mee wil rijden. De groep is behoorlijk op zichzelf, want niemand zegt gedag. Ik ben een vreemd evoor hen en zal dat, naar het lijtk, voor hen ook blijven. Dat ben ik heel anders gewend bij De Merel.
Voor de start wordt gezegd dat iedere groep wacht op de laatste, maar als we van start gaan wordt er gelijk hard doorgetrokken en de eerste heuvel opgeknald. Ik probeer in het laatste wiel te blijven, maar mijn hartslag schiet omhoog. Na anderhalve kilometer is mijn hartslag al tegen de 150. Eén man blijft bij mij en probeert mij mee te nemen, maar ik zeg al gauw dat ik mij  eigen tempo moet vinden. Langzaam zie ik de groep in de verte verdwijnen. Dan fiets ik wel alleen, denk ik, en hoewel ik dat helemaal niet erg vind, voel ik me toch een beetje sip.

In de afdaling kom ik weer iets dichter bij de groep, maar de twee klimmetjes in de lange afdaling zorgen er voor dat ik de groep steeds kleiner zie worden. Het gat is definitef geslagen als ik aan de voet van de Scherpenberg kom. Een gematigde klim (gemiddeld 2,6%) van ruim 2,5 kilometer met een maximaal stijgingspercentage van 6,4%. Een afdaling van een kilometer of vier volgt en daarna een paar korte klimmetjes. Het is erg druk met fietsers. Dat komt omdat het vandaag een feestdag is en België. Dat is allemaal wel mooi, maar het weer doet er niet lekker aan mee. Het is grijs en vochtig en op een gegeven moment begint het heel zacht te motteren.

 

Ik steek de grens over naar Frankrijk zonder dat ik het merk en wil in het plaatsje Boeschepe mijn route bekijken. Dan merk ik dat ik mijn telefoon in de auto heb laten liggen. Ik kan dus niemand bereiken als er iets gebeurt. En met de storingen in mijn versnellingen lijkt het mij niet verstandig een hele dag te fietsen zonder mogelijk contact met de buitenwereld. Ik laat mij dan ook door mijn navigatie terug naar de start brengen met het voornemen daar in de buurt de route weer op te pakken.
Het miezerweer maakt mij niet enthousiast en bij de auto besluit ik dan ook mijn fiets in te pakken en terug naar het hotel te gaan.

Een uurtje later lig ik, toch wat gedesillusioneerd, op mijn bed in mijn hotelkamer. Jammer, het had zo leuk kunnen zijn.

Nog geen reacties
Klik hier om een reactie te plaatsen

Routegegevens

Kemmel Klijte Scherpenberg Westouter Boeschepe Westouter Kemmel