Een stukje van Parijs-Roubaix(Online Fietsvertellingen) by Theo Roos - Your Blogging

 Ik sta vandaag op in Ieper in het zuiden van Belgie. Niet zover van de Franse grens, dus ook niet zover van Roubaix. En zo dichtbij moet ik wel richting de route van Parijs-Roubaix aandoen. Ik ben echt benieuwd wat de mannen van het profpeloton op de kasseien ervaren. Ik heb dus een route uitgezet van een kilometer of zeventig met veertien kilometer kasseien. Maar voor ik op pad ga, geniet ik van een stevig ontbijt in mijn hotel.

Ik parkeer mijn auto in La Gare, een kern van het dorp Bachy. Ik haal mijn fiets uit de auto, maak mijzelf fietsklaar en ga op weg. Mijn route voor vandaag is zo goed als vlak, dus ik verwacht alleen last hebben van de wind en van de kasseien. Tot aan het dorp Saint-Armand-Les-Eaux volg ik de D955. De weg is regelmatig voorzien van een fietspad. Een nadeel van de fietspaden is dat deze veelal hobbeliger en onregelmatiger zijn dan de weg zelf. Toch volg ik, als brave fietser, de voorgeschreven rijbaan. Het is al een tijdje droog en dat lijkt me maar goed ook. Het fietspad is namelijk bezaaid met grind en andere kleine steentjes, kortom wegafval dat bij nat wegdek aan je banden blijft kleven en zo een lekke band kan veroorzaken. Maar daar heb ik nu gelukkig geen last van.

 

Na bijna negentien kilometer draai ik van de grote weg af en rijd over het spoor het natuurpark Scarpe-Escaut in. Volgens Google Maps is dit een natuurpark met wilde dieren, maar dieren, laat staan wilde, zie ik hier niet. De weg het park in is wel wat slechter dan de hoofdweg, maar goed te rijden. Na een kilometer of twee verandert de ondergrond opeens en kom ik erachter dat de hindernissen van vandaag niet alleen wind en kasseien zijn, maar ook uit een min of meer onverharde grindachtige weg. Ik word zelfs nog een stukje het bos ingestuurd waar ik als volwaardige veldrijder een bospad bedwing. Bij de ingang van het Bos van Wallers draai ik naar links, weg van de eerste kasseienstrook1. Ik ben vlakbij het dorp Aarenberg en daar zal ik toch wel wat kunnen drinken. Maar een drinkgelegenheid is er niet te vinden en in plaatr daarvan kom ik rijdend steeds dichter bij de straat met mijn achterste. Met andere woorden, ik heb een lekke achterband. Op het pleintje tegenover de kerk verwissel ik mijn band, zittend op een bankje, en na de bandenwissel drink en eet ik wat.

 

Als de innerlijke mens weer iets is aangevuld rijd ik terug naar het Bos van Wallers. Na een kilometer rijd ik de gevreesde keienstrook op. Wat op TV nooit te zien is, is dat er naast de kasseien nog een redelijk fietspad ligt. Daar zal normaal wel publiek staan. Ik rijd een deel over het fietspad, maar ook een deel over de schots en scheef neergekwakte klinkers. Nu is het redelijk te doen, maar ik kan me voorstellen dat het in een nat voorjaar een stuk lastiger is door al het gras dat tussen de stenen door oppopt. Dat zal de weg zeker een stuk gladder maken. De strook is 2284 meter lang en krijgt van de beoordelers van de kasseienstroken 5 sterren, de zwaarste categorie. Het bos wordt ook wel gezien als de meest beruchte portie kasseien van de hele wereld. Lang, glad en in erbarmelijke staat.

Als ik het bos uitkom draai ik de D40 op richting Wallers. Misschien is hier wel een etablissement waar ik wat kan drinken. Op weg naar het dorp merk ik dat mijn gemiddelde niet verandert en dat er geen kilometers bijkomen op mijn fietscomputer. Ik ben weer eens vergeten mijn pauze te deactiveren. In Wallers draai ik, zonder me te hebben kunnen laven, rechtsaf en hobbel al snel over de 1615 meter kasseien, genaamd Pont Gibus. In het midden van deze strook ligt een oude brug die vroeger door de spoorwegen werd gebruikt. Deze passage was tot voor kort 4 sterren waard, maar werd in 2012 heraangelegd en deed vorig jaar opnieuw zijn intrede in de koers, maar nu ,met 3 sterren. Het is de eerste strook na het gevreesde Bos van Wallers en werd vernoemd naar tweevoudig winnaar Gilbert Duclos-Lasalle.

 

Gedurende de volgende 6 kilometer passeer ik twee dorpjes die als overeenkomst hebben dat ze uitgestorven zijn. Ik voel echter wel een behoefte om even een stop te nemen, maar dat is me niet gegeven. Ik vraag me tijdens de rustige kilometers af of dit eigenlijk wel leuk is en kom tot het antwoord Ja en Nee. Ja, omdat ik me een heel klein beetje kan inleven in de wielerhelden van het voorjaar. Nee, omdat op de kasseienstroken mijn ingewanden soms zo door mijn lijf schudden dat ze misschien niet op de juiste plaats blijven liggen.

De kasseienstrook die volgt is die van Hornaing naar Wandignies en is één van de langste stroken met 3.713 meter en vooral de lengte zorgt voor vier sterren, want de kasseien liggen er volgens de kenners goed bij. Volgens de beschrijving ben ik twee beroemde watertorens langs gefietst, maar ik heb ze niet gezien, of in ieder geval niet geregistreerd. 
Mijn lichaam mag weer even tot rust komen, zodat alle ingewanden weer naar de juiste plaats kunnen zakken. Maar dan heb ik weer een drie sterren strook voor de boeg (Brillon). Een lange streep kasseien (2.428 meter) ligt voor mij en splits als een lineaal de akkers in twee. De eerste 1.500 meter worden als goed bestempeld, daarna wordt het slechter.

 

In het dorp Tilloy-lez-Marchiennes, weer uitgestorven met gesloten uitbaterijen, krijg ik even rust. Maar dat duurt niet lang, want de volgende kasseienstrook, die van Tilloy naar Sars-et-Rosières (vier sterren) dient zich al weer aan. Eigenlijk ben ik er wel even klaar mee denk ik tijdens de 2.400 meter lange strook. En vooral hier omdat er in de strook drie scherpe bochten liggen die me het idee geven dat om de hoek het asfalt begint. Maar ik word steeds weer voor de gek gehouden, zelfs teleurgesteld, Hier is het veelal mogelijk om mijn fiets door het gootje langs de kasseien te jagen. Daar maak ik dan ook dankbaar gebruik van, hoewel dat niet altijd even makkelijk is.

 

En dan weer even betrekkelijke rust. Ruim 5 kilometer rijden met alleen asfalt onder mijn wielen. Ik trap rustig door en geniet van het zonnetje, dat voorzichtig schijnt. Ik weet dat ik inmiddels de meeste stroken heb gehad en maak me klaar voor mijn laatste strook, die van Marc Madiot. De strook begint tussen de bomen, maar al gauw verandert mijn zijaanzicht van boom in akker. Ik haal capriolen uit om in het gootje langs de kasseien te blijven rijden, val daardoor bijna, word regelmatig geteisterd door over het gootje groeiend onkruid en kies  dan toch maar weer voor het echte werk, midden op de weg. Na 1.366 meter is ook deze driesterrenstrook ten einde en kan ik op weg naar de wat grotere plaats Orchies, waar ik vast wel ergens wat kan drinken.
Nu valt dat nog niet mee, maar uiteindelijk vind ik toch een terrasje waar ik twee Cola Zero nuttig en een Snelle Jelle eet. Als ik wegrijd vraagt de vriendelijke uitbaatster of ik mijn bidons wil vullen, maar dat vind ik voor de laatste tien kilometer niet nodig. Ik rijd het dorp uit en met de wind in de rug fiets ik terug naar mijn auto, waar ik mij rustig klaarmaak voor de lange rit naar huis.

 

Ik was blij dat ik me vooraf even had ingelezen over hoe te fietsen op kasseien. Handen losjes aan het stuur, dat wist ik. Het liefst de handen boven op het stuur en toen ik dat bedacht en er naar handelde voelde ik de druk op mijn handen verminderen. En als laatste op het midden van de weg rijden. En ook dat gaf heel wat verlichting, zeker als de goten niet te befietsen waren.
Ik heb vandaag veel extra waardering gekregen voor de profs die hier in het voorjaar, en soms in de Tour, overheen knallen. Ik heb maar veertien kilometer kasseien gedaan, zij doen er ruim vijftig. En ik heb al gemerkt dat de laatste kasseienstroken wat moeizamer gingen en dat het me meer moeite kost om het tempo erin te houden. En dat op stukken waar de profs beginnen te demarreren.

 

 

 

 
Een korte video-impressie




1 reactie
19 Augustus 2018
Van: Dirk Jan
Respect hoor, die kasseien zullen inderdaad niet meevallen!
Klik hier om een reactie te plaatsen

Routegegevens

La Gare Mouchin Planard Rue Angèle Lecat Rumegies Lecells Saint-Armand-Les-Eaux Arenberg Wallers Hélesmes Hornaing Wandignies-Hamage Warlaing Tilloy-Lez-Marchiennes Beuvry-La-Foret Orchies Mouchin La Gare